Старонка:Лукішкі (1929).pdf/102

НА ВЯЛЬЛІ

„Pomniki nasze, ilež požera,
Rządowa lub moskiewska siekiera“…Ад. Міцкевіч.

„Выдь на Волгу, чей это стон
Раздается“…Некрасов.

Вірыць, бурліць Вяльля-рака,
Нясуцца воды ўдаль.
Мне-ж моцна сэрца шчыміць жаль
За цемру мужыка.

З калом сагнуўшыся у крук,
За Буг кіруе плыт.
І ўдзень і ўноч ня чуе рук,
Сьлязьмі пясок абмыт.

Сасонкі стромкія і елкі
Плывуць, плывуць удаль.
І плачуць вербы над вадою,
На хвалях смутак, жаль.