|
Ў вакно маленькае імжыць
Сьвятло пахмурнае надворку,
І шарым выглядам глядзіць
Сырая цесная каморка.
Нясе смуродам цьвіль і плесень, —
Астыўшы печ ўжо тыдняў з пяць,
Пацёкаў брудных вільжны дэсень
Выводзіць рэзную пячаць.
Прамозглы дух — калеюць рукі,
Здаецца к печы-б прытуліць…
Нялёгка мудрыя навукі
Ў жыцьці часамі прыдабыць.
Ня раз, ня два ўстаюць пытаньні,
Ці хопе сілы дацягнуць?
І млосна-цяжка разам стане,
І дні, як месяцы, паўзуць.
Ў ваччу пярэсьцяцца радкі,
Ня йдзе у голаў сэнс таемны,
Кіўком павабнае рукі
Утома знак дае прыемны —
Пайсьці за ёй — вярнуць назад,
Закінуць цягу к ведам-знаньню.
О, не! Цярпець лепш буду ў дзесяць крат,
А ўсё-ж дайду свайго жаданьня.
|
