|
Я убачыў яе аддалёк,
Сярод ночы цямлівай, глухой,
Што ўбірала яе ў цёмны змрок
І пяяла літаньні над ёй.
Я убачыў яе і ўзгарэў, як агонь,
Як усходняга сонца лучы,
Ды хутчэй паляцеў наўздагон,
Наўздагон да яе, крычучы:
„Не ўцякай-жа, багіня красы,
Зыркі водбліск празрыстага дню,
Дай напіцца твае мне расы,
Дай часьціну твайго мне агню.
Я сасмагшую душу расой
Волядаўчаю ўсю акраплю,
А агонь гэты дзіўны я твой
Ў сэрцы юным сваім запалю,
І, як волю адчуўшы той зьвер,
Ў бойку з крыўдай людзкой палячу,
Хоць, да праўды шукаючы дзьвер,
Я за гэта жыцьцём заплачу“.
І наўкола ад крыку майго
Раздавалася рэха, як гром;
Я-ж да месца ў далёку таго,
Дзе стаяла яна, бег бягом;
|
