выцягнула з мужычага балота, аддала ў Інстытут, плачу гэтакія грошы і буду ля мора пагоды чакаць. О, не, я буду глядзець у даль, бо, як бачу, жабракамі будзем!
Убягае Ганка з вялікай радасьцю
Ганка. Пані Пясэцкая едзе з вакзалу!
Гаспадыня. Што з табой?
Ганка. Толькі, значыць, я вышла за гару, аж убачыла…
Гаспадыня. Каго ты ўбачыла?
Ганка. Паніча нашага!
Гаспадыня. Паніч тут?
Ганка (паказваючы ў акно). Вось гляньце ў акно! (Убачыла грозныя вочы гаспадыні і панурылася).
Гаспадыня (пасьля вялікай паузы). Ну добра, але чаго ты пачырванела, як рак!
Ганка (упаўшым тонам). Нічога, гэта я бегла.
Гаспадыня. Ідзі сабе! (Ганка пашла). Якраз у пару. Хлапец спакойны, прыцісну — ажэніцца, а старая вар‘ятка раскашэліцца. Усё аддасьць яму, а ён мне.
Уваходзіць студэнт Васіль у закураных ботах, з клумкам у руках.
Студэнт. Добры дзень, цётачка! (Шапку трымае ў руках).
Гаспадыня. Ну, мой каласок, прыехаў!
Студэнт. Прышоў.
Гаспадыня. Рада, вельмі рада! Год ня бачыла! Ну, сядзь! Як навука, перайшоў на другі курс?
Студэнт. Перайшоў.
Гаспадыня. Выбачай, дзеткі, мала пасылала грошай: бяда за бядой, дзядзька на вайне руку як страціў, гаспадарку апусьцілі. (Глядзіць яму на ногі). Што-ж ты гэтак закурыўся?
Студэнт (стукаючы шапкай па халявах ботаў). У дарозе, цётачка.
