што ты мяне паслухаеш. Сягоньня ўвечары ў нас паважны сход, і ты павінен быць, а заўтра будзе даручана табе на фабрыку адозвы занесьці. Ну, я пашоў!
Студэнт. Выбачай, браток, віна мая вялікая, пастараюся паправіць. (Незнаёмы пашоў). Які жудасны
малюнак, усё так перад вачыма і стаіць! Няўжо-ж усё будзе так, як ён намаляваў? Не, не павінна! (Пры гэтых словах увайшла палкоўніца, убачыла студэнта і стаілася ў дзьвярах; студэнт не заўважае, што яна тут).
Эх, пушча, пушча, як ты далёка завяла нас! Ці мог я верыць, што так здарыцца. Гануся, дарагая! Зайшлі далёка мы з табой.
Гаспадыня. Пан студэнт! Я павінна зазначыць, што ваша мосьць больш зьвяртаеце ўвагі на пабягушкі, як на справу. Дзе быў?
Студэнт. Блудзіў у пушчы.
Гаспадыня. Так і загінеш у балоце, штодня цягаючыся па лесе. Мне гэта не падабаецца, кажу апошні раз. Зараз у нас будзе пані Пясэцкая з дачкой і сягоньня пытаньне аб жаненьні будзе канчаткова разважана.
Студэнт. Мне, цётачка, не да жаненьня!
Гаспадыня. Размова скончана!
Студэнт. Мне, цётачка, трэба скончыць навуку і тады…
Гаспадыня. Нічога проці ня маю, але за свае грошы. Я памагаць больш не магу.
Студэнт. Які выхад?
Гаспадыня. А такі — слухаць, што кажуць людзі, якія жадаюць табе дабра.
Студэнт. Я ня бачыў сьвету.
Гаспадыня. Што ты гэтым хочаш сказаць?
Студэнт. А тое, што для мяне жаненьне страх.
Гаспадыня. А цалавацца ў лесе з мужычкай ня страх? Бач ты яго, — ня бачыў сьвету, мужыком спачуваеш, хочаш, каб Ганка гаспадарыла тут? Слухаць мне, што кажу, а не — дык калі ласка (на дзьверы. Пасьля вялікай паузы). — Я думаю, што больш торгу ня будзе. (Кажа гэта зусім спакойна — звоніць). Няма! Нябось,
