|
Гудуць слупы. На небе жменька зорак.
Калыша вецер над ракой вярбу.
Заспаны месяц выйшаў на пагорак
З кавалкам хмар пуховых на гарбу.
Я прывітаў яго знаёмым словам,
Сьціскала шапку кволая рука…
Ішоў сюды яшчэ хлапцом вясковым
Я дум жывых і чыстых кроз шукаць.
Вяла у даль суровая дарога.
Завеі лютыя зьбівалі сьлед.
Цяпер жыву, удумлівы і строгі,
Як песень — зор лірычнейшых поэт.
На кола дзён, заходлівы і шчыры,
Кладу сваю пясьнярскую душу.
З сяброў сваіх я самы сьціплы лірык,
Ў кішэнях вершаў нават не нашу.
Агнём жыцьця я слаўлю шумны горад —
Пад звон зары, пад сьпеў гульлівых бур…
… Гудуць слупы. На небе жменька зорак.
Калыша вецер над ракой вярбу.
| 
