Старонка:Арлянка (1932).pdf/19

Вось нечы цень мільгнуў наводдаль
І нечы голас пад акном:

— Маўчы,
застынь,
як нашы цені!..
Забразгаў нехта на дварэ…

(Нямая ціш на вокамгненьне
І голас зноў пачаў гарэць).

— Здалося мне —
няма нікога…
Заснуў на ганку вартавы…
Прышла я да цябе,
нябога.
Пачуць,
пакуль яшчэ жывы…

Азорыч:

— Ратуй мяне,
мая Касана!
Каб ведала,
як цяжка мне!..
Напэўна прыдуць заўтра рана
І павядуць на сьмерць мяне.

Касана:

— Няма ратунку —
мала люду,
І зброі такжа ў нас няма,