Прадкі (Чачот/Татур)

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Прадкі
Верш
Аўтар: Ян Чачот
Пераклад: Генрык Татур


З праснічкамі сядзяць дзеванькі, як краскі,
Прадуць сабе, прадуць слуцкія паяскі.
Гудзі, вераценца, вярціся скарэй!
Тая помніць лепей, чыя ніць даўжэй!

Паплыў аж да Рыгі кавалер з віцінай,
Слязьмі заліваўся — жагнаўся з дзяўчынай.
Гудзі, вераценца, вярціся скарэй!
Тая помніць лепей, чыя ніць даўжэй!

Гладка пража ўецца, весела дзяўчыне.
Тры дні ўспамінала аб верным хлапчыне.
Гудзі, вераценца, вярціся скарэй!
Тая помніць лепей, чыя ніць даўжэй!

Другі падвярнуўся маладзец-хлапчына,
І другому рада хотліва дзяўчына.
Гудзі, вераценца, вярціся скарэй!
Тая помніць лепей, чыя ніць даўжэй!

Гудзіць вераценца! Парвалася нітка…
Стыдом гарыць дзеўка — брыдка гэтак, брыдка…
Гудзі, вераценца, вярціся скарэй!
Тая помніць лепей, чыя ніць даўжэй!

<1840-я> / 1897