На перавозе

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
На перавозе
Верш
Аўтар: Янка Лучына
Крыніца: http://yankalychina.ru/stories/20.htm


«Стой, перавозчык! Дай на пароме
Схапіць мне гэга імгненне!..»
Сонца ўжо устала, першыя промні
Пазалацілі струмені.
Бераг усланы, як дыванамі,
Белым пяском… 3 узбярэжжа
3 шумам спадаюць хвалі кругамі —
Плынь іх імчаць у бязмежжа.
Твар перавозчыка пеннай бруёю
Гойдае, круціць і гоніць,
Знікне на момант ён пад вадою,—
Бліснуўшы, хваля заслоніць.
Жаўранкаў хор пераліўны не ціхне.
3 раніцы ўсё тут іначай:
То раптам драч на балоце крыкне,
То кнігаўка дзесь заплача.
Ластаўка чыркне, мільгнуўшы куляй,
Белаю грудкай па хвалі,
Чутна, кукуе бясконца зязюля
Недзе за Нёманам у гаі.
Нёман блакітны! Здасца часамі,
Тут і не ўбачыш нікога.
Толькі бялеюць выспы пяскамі
Толькі затокаў аблога.
Тут сенажаці, жытняе поле,
Абапал дарогі — бярозкі
Квецень зямлі буяе ў ваколлі,
Нідзе ні сядзіб, ні вёскі.
Толькі лясы — дубы ці яліны,
Грушы самотныя ў полі…
Выгляд спрадвечны беднай краіны,
Беднай ды любай міжволі!
Людзі свой край, бывалі часіны,
3 болем не раз паюдалі…
Хто сустракаў у рэках чужыны
Чароўнасць нёманскай хвалі?
І калі-небудзь над Тыбрам…
Над Рэйнам, ці на Дунаі
Ніхто не плакаў птахам самотным,
Па родным тужачы краі?
Нічым нікога не папракаю…
Хто будзе сёння ў гуморы?
Калі і скачуць — толькі з адчаю,
Спяваюць — найбольш у горы.
Што мне натоўп з кішэняй набітай?
Схіляць галаву не буду
Я перавагу аддам адкрыта
Беднаму простаму люду.
Бачна, што цемень, скруха, няслава,
Воля — бядзе і хваробе.
Хлеб здабывае веска крывава.
Клопат — у зморшчках на лобе.
3 градак бядацкіх плёну не будзе —
Такая ўжо наша доля,
3 глебы пясчанай хлеб свой здабудзе
Вечная праца і воля.
Прывід галечы ў белай апратцы —
гёга не смерць селяніна.
Ёсць чорны хлеб — ёсць радасць у хаце,
Інакш і быць не павінна.