Зь песьняў няволі

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Зь песьняў няволі
Верш
Аўтар: Алесь Гарун
Крыніца: http://rv-blr.com/literature/4913#72033


                                    Я. Л–ку

Праўду мусім ведаць, браце:
Покуль мы ня ў роднай хаце,
Не на ніве покуль роднай, —
Нашай думачцы ніводнай
Век ня спраўдзіцца, ня збыцца —
Мусім ў цеснай клетцы біцца
Нашых думак, і жаданьняў,
І няволі наляганьняў.
         У гароце, у няволі
         Без пасьпеху, а паволі
         Нешта розум ў нас вымае,
         Смокча душу — выпівае
         І за шыю душыць больна,
         Што часамі мімавольна
         З болю гэтага заплачыш,
         Што аж слонейка ня бачыш!
Мусім ведаць, што мялеем,
Што паволі ўсё малеем,
Не жывём, але канаем, —
Зранку долы вымяраем
І надзею штодзень губім,
Хоць яе, як жыцьце, любім.
         Нашы брацьця — там, на волі,
         Паляглі моў-ся на полі,
         Чыстым полі ваявецкім,
         Велькім колам маладзецкім,
         З пасячонымі плячыма,
         З выпалёнымі вачыма.

Мы зьявілісь зь яснай казкі,
Братняй міласьці і ласкі,
З краю-Далі, краю-Сьвета,
Дзе цяплюхна, вечне лета, —
А нас кінулі у пушчы,
Ды у холад, дый у гушчы,
Дзе брат з братам вечне б’юцца,
Спруцянелі, а дзяруцца.
         Мы хацелі даць ім сьвету,
         Зруйнаваці пушчу гэту,
         Даць ім міласьці прагненьне,
         Дзён шчасьлівых даці меньне…
         Мы ішлі вялікім валам,
         Войскам буйным а зухвалым,
         Ды ня стала нашай мочы:
         Сьвет слабейшы быў ад ночы…

Што ж? Няхай! Няхай так будзе,
Мусіць, гэтак доля судзе.
Цяжка, страшна жыці, праўда,
Дык цярпеці ж нам ня наўда.
Так на моры-акіяне
Часам хваля перастане…
Можа ж, прыйдзе навальніца,
Толькі б ветрыку зьявіцца!
         Будзем ў неба цікавацца,
         Будзем зорак прыглядацца;
         Без пакоры у пакоры
         Перабудзем сваё гора.
         Мо’ і нам аднекуль зь неба
         Скажуць: «Чуйце, ўстаньце, трэба!»
         І ўзмацьняць. Парвуцца путы,
         Будзе вольны, хто закуты.
Не адны, а з грамадою,
Разам зь людзьмі, Чарадою.
Пойдзем поплеч зноў у далі,
Скуль прыйшлі і скуль паўсталі.
А калі ж ня хопіць сілы
Ўстаць на гэты воклгч мілы, —
Сэрца хоць мацьней заб’ецца,
Твар пахмурны усьміхнецца.
         Можа ж быць, раней загінем,
         Дык усё ж мы сьлед пакінем,
         Бо, браток, хоць промень сьвету
         Прынясьлі мы ў пушчу гэту!