Вянок (1914)/Думы/Каганцу

← С. Е. Полуяну

Каганцу Верш Аўтар: Максім Багдановіч 1914 год

Упалі з грудзей Пана Бога… →

Іншыя публікацыі гэтага твора: Каганцу.

Прапануем да спампаваньня!

КАГАНЦУ.

Змоўк песьняр, затаіў свае шчырые песьні,
Ен іх болі ужо не пяе.
Але рвуцца яны і калісь на прадвесьні
Лёд халодны ў душэ пад напорам іх трэсьне
І струёй лынуць вершы з яе.
Гэтак часам уходзіць у землю крыніца,
Дзесь у нетрах таёмна бяжыць,
Але мусіць урэшці на волю прабіцца.
Шмат ешчэ па зямлі будзе ліцца — каціцца,
І радзімаму краю служыць.