Буралом (Чарот)

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Буралом
Верш
Аўтар: Міхась Чарот
1922
Крыніца: http://mihascharot.ru/prazdel/48-buralom.html


Гады мінуць… а можа і сталецці.
Як тыя гарады Гамора і Садом,
Загіне гэты край ад буры ліхалецця,
І ўнукі нашыя пабачаць буралом.

Не будзе тут балот, спавітых лазнякамі,
Пяскоў не будзе тут і камяністых гор.
Не будзе сумна пець, як пеў калісь вякамі,
Ў нізіне лес бяроз, на ўзгорку — шумны бор.

Не будзе крыж стаяць у полі пры дарозе.
Курган рассеецца, магілаў знікне цень,
Не будзе люд марнець і сохнуць у вастрозе,
Настане вольны век, яскрава-светлы дзень.

Край новы узрасце тады на бураломе —
Машыны будзе век, не трэба будзе конь,
Бляск электрычаства там хмара не заслоніць,
Людское будзе ўсё: зямля, вада, агонь…

І летапісу сказ, на выцвіўшай страніцы,
Хто толькі разбярэ, дык дзіву дасца ён:
Ці гэта так жылі ці пішуць небыліцы;
Бо верыць будзе ён, як верым мы у сон.

І вось калі цяпер віхор жыцця нясецца,
Руйнуе, ломіць ён мінулага ўвесь лад,
Мо гэта творчы час, не буры ліалецця,
Бо гэты буралом для будучыны клад.

(1922)