Маладым на вясельлі

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Маладым на вясельлі
Верш
Аўтар: Янка Купала
1905—1907
Крыніца: http://rv-blr.com/verse/showCollection/2663#909



Ужо зьвязалі рукі вам
Прад алтаром навекі,
«Сама» ўжо — жонка, мужам — «сам»,
Ня трэба вам апекі.

Каб хлопец — маці кіне ўчыць —
К «самой» не падсукаўся;
«Самога» бацька ня збурчыць,
Каб па сялу ня шляўся.

Вы самі будзеце ўжо знаць,
Што годна, што ня годна,
Адно другога пільнаваць
Лепш маткі, бацькі родных.

Як, што там далей будзе ў вас —
Ня нам тут раздумляці!
Вясельле ў вас, а ў гэты час
Мы хочам пагуляці.

Гарэлку п’ём мы, як ваду,
Ядзім сыр, масла, сала,
Загналі ў кут нуду-бяду,
Чуй!.. музыка зайграла.

Уседзець трудна за сталом,
Аж ходзяць — так здаецца —
І ногі, й плечы хадыром,
І сэрца б’ецца, б’ецца.

Хутчэй, хутчэй, яду набок!
Набок сталы і лавы!
Гульнём, дзяўчынка, мой дружок!
Часьцей такіх забаваў!

І шчасьце — дым, і праўда — дым,
А клёк — гульня, пахмельле.
Гукнём мы «дзякуй» маладым,
Што ўстроілі вясельле.

Разгул такі гады ў рады
Пацешыць прылятае…
А гэта што? Хмур малады
І плача маладая?

Чашы каменьне ў сто сякер,
Ня выстругаеш крэсел;
Я плакаў некалі… цяпер.
Глядзі, — няма сьлёз — весел!

І ты, злучона пара, пей,
А я вот павіншую:
Мець спор вам зь любасьці сваей,
Мець долю не благую!

Мець клеці поўныя з дабром,
Мець міласьць, згоду ў хатцы,
Й так жыўшы, жыўшы ўдваём,
Унукаў дачакацца!

(1905—1907)