|
Далёкай, нялёгкай сьцяганы хадзьбой,
Пад хвойкай высокай мы селі з табой,
Як цар і царыца;
Шурпаты ня жаты сох верас ля ног,
Спай белы сплясьнелы пад шышкамі мох,
Над цёмнай крыніцай.
На сучча плятуча паўзла дзермяза,
Блішчэла нясьмела раса, як сьляза,
На лісьцях лазовых;
Каронай зялёнай дзед бор патрасаў,
I шумам задумам законы пісаў
Ў нягаданых словах.
Нам моўча, як ночай, мігцелі агні,
Падгалей міргалі абгніўшыя пні,
Як варта на стражы,
І ціха суліхай сьцікаўся, плыў цень,
За горы, за моры адходзіў наш дзень,
Мінуты ўжо важыў.
Ўжо клаўся на часе мрок сумна нямы,
І поўнач на помач, палохаці сны,
Нязначна падклікаў.
З-пад сосны выноснай ты ўстала, я ўстаў…
Над намі сукамі шум-бор хахатаў
Бяз памяці, дзіка…
|
Прапануем да спампаваньня!