Шляхам жыцьця (1923)/III/Дзяўчынка і вянок

Дзяўчынка і вянок
Верш
Аўтар: Янка Купала
1923 год

Іншыя публікацыі гэтага твора: Дзяўчынка і вянок

Прапануем да спампаваньня!

Дзяўчынка і вянок.

Сонца ўтульна пазірала,
Птушкі пелі на ўсе тоны;
Кветкі дзеўчынка зрывала
Ля дубровы, ля зялёнай:
Заплятала у вяночак,
Прымярала на галоўцы;
Радасьць біла з яе вочак:
Ёй спрыялі кветкі, сонца.
Чуць вяночак не гатовы —
Не хватала адной кветкі…
Вышаў хлопец з тэй дубровы,
Хлопец пекны, стройны гэткі.
Удваёчку ўжо шукаюць
Кветкі ў буйнай сенажаці,
Толькі, дзе найсьці ня знаюць…
Сталі ў вочы заглядаці.
Так хадзілі ўсё далінкай;
Сонца з імі ўсьлед хадзіла,
Аж вяночак свой дзяўчынка
Недзе ў лузе загубіла.
Клопат… Бедная ня знае,
Ці ёй плакаць, ці сьмяяцца?
Кветкі ўпрочках, — хлопца мае…
Надало-ж так памяняцца!
Ходзе, траўкі не зачэпе…
За вянок — дзяцюк прыгожы;
А што горай? а што лепей?
Бабка на-двае варожа.