|
А ЗЯЗЮЛЬКА КУКАВАЛА…
Як на сьвет радзіўся Янка,
Як заплакаў многа-мала, —
Пела маці над калыскай,
А зязюлька кукавала:
Ку-ку, ку-ку, кінь дакуку!
Сьпі, саколік! ку-ку, ку-ку!
Як падрос, падняўся Янка,
Як ганяць стаў ў поле стала, —
На жалейцы граў дзень цэлы,
А зязюлька кукавала:
Ку-ку, ку-ку, кінь дакуку!
Пасі статак! ку-ку, ку-ку!
Як вялікім вырас Янка,
Як стаў сеяць шчыра, дбала, —
За сяўбою пеў аб долі,
А зязюлька кукавала:
Ку-ку, ку-ку, кінь дакуку!
Сей палетак! ку-ку, ку-ку!
Як ні сеяў пільна Янка, —
Ўсё чагосьці не ставала:
Янка сеяў — людзі жалі.
А зязюлька кукавала:
Ку-ку, ку-ку, кінь дакуку!
Жаці будзеш, ку-ку, ку-ку!
Як старым-старым стаў Янка,
Як пазбыўся сілы ўдалай, —
Баіў байкі-казкі ўнукам,
А зязюлька кукавала:
Ку-ку, ку-ку! кінь дакуку!
Годзі баіць! ку-ку, ку-ку!
Як хавалі людзі Янку! —
Галасілі многа-мала:
— А нашто-ж памёр ты, сейбіт!..
А зязюлька кукавала:
Ку-ку, ку-ку! кінь дакуку!
Сьпі, саколік! ку-ку, ку-ку!
8-ІХ 1921 г.
Акопы.
|
Прапануем да спампаваньня!