Сьвіньня і жалуды

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Сьвіньня і жалуды
Верш
Аўтар: Францішак Багушэвіч
Крыніца: http://rv-blr.com/vershu/view/415


Сьвіньня, наеўшыся пад дубам жалудзей
Заснула смагла, пачасалася
I так, як іншы меж людзей,
Лычом карэньняў дакапалася.

      Рве карэньне, капае ямы...
      «Што робіш? – з дуба сокал кажа.
      Гэтак зглуміш і дуб самы,
      Як падкапаеш – ссохне, ляжа!»

«Дык што, няхай хоць згіне,
Абы мне жалудоў пад'есьці,
Іх надта любяць сьвіньне», –
Зарухкала сьвіньня урэшце.

      Дуб сокалу так гамане:
      «Сьвіньня сьвіньнёй і заўсягды;
      Яна ня відзе, што на мне
      Гадуюцца ей жалуды!»