miłaha pryhorniešsia, prytulišsia. (Żartaŭliwa tulicca). Moża wy dumajecie, što i prytulicca ja ŭżo niezdatna? (Uśmichajecca).
Kasia. Ci i nia prytulilisia-b! Jašče i jak. Moża lepiej, jak my.
Taciana. Bywaje, inšy raz, Kasia, što jak nachłynuć dumki, dy jak padchopiać na krylla, dy jak zaniasuć-zaniasuć… Za takija chmarki, za takija, Kasiulka, załataja dy rużowyja, što ab usim zabudziešsia na świecie, ŭsio schodzić, spływaje z wačej, jak tuman.
Kasia. (Łahodna). Bačycie, — a tak, jak hlanieš na was dyk byccam u was tolki i na dumcy, što kniżki dy wučni (za čymś wychodzić z klasy)…
ZJAWA II
Taciana. (Chodzić pa pakoi i dumaje: Żartujučy ŭskakiwaje na partu, što kala jełački. Zapaliwaje adnu świečku. Znoŭ chodzić pa klasi. Zadumana uśmichajecca. Pastaić kala adnaho wakna, kala druhoha, kala ściany. Uwieś čas śpiawaje pieršy matyŭ, paŭtarajučy adny słowy. Z kożnym razam ŭsio bolš i bolš zachopliwaje jaje melodyja, časam zapluščywaje wočy, uśmichajecca. Hudzie wiecier).
|
Oj za łozami, za biarozami |
