|
Boža, što kaliś narody,
Na asobki padzialiŭ
I chacieǔ, kab narod kožny
Mowaj rodnaj hawaryǔ.
Uzhlań-ža na narod biazdolny,
Biełaruski, što k Tabie
Hołas cichi, padniawolny
U pakornaj šle malbie.
Aświaci naš rozum wieraj,
Lhi nadzieju ŭ dušu ǔli
I ahon lubowi ščyraj
Ŭ sercach zimnych zapali.
Daj, kab zierniatka prabudy
Zalacieła ŭ kožny kut
Biełarusi, kab usiudy
Uzyšlo — i tam, i tut.
Kab runieła, wypływała,
Krasawała, naliło,
I, naśpieǔšy, ŭ tok niamała
Umałotu pryniasło.
Pamažy nam, Boža miły,
Prabudzicca da žyćcia;
Udziali parady, siły,
Kab nia źbilisia z pućcia.
Dyk žywi-ž Ty i krasujsia,
Naša Maci — Biełaruś!
Da krajoǔ čužych raŭnujsia;
Jści dziaciej k tabie prymuś!
|
