Старонка:Zhylunovich Belaruskaja literatura.pdf/26

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Узнікла праблема ў вычытцы гэтай старонкі


Ці ж ня жывая пекната паэзі! Здаецца Максім Багдановіч I радзіуся толькі ля яе, бо нішто яго ня цікавілз гэтак у жыцьці: ні энаганьня за жыцьціо. ні доля мядоля адных і багацьця другіх, ні жаданьня I бараньба за вялікі іоэалі у жыцьці - нічога. Яго было усе—краса, прыгожасць. і штоо* ня апісму ен п авядальнэя—усяроупа элямэнт прыгожато глушыу усе. Бадай ен усю эдольнасць атлау бы сваю ей адной. усе песьні ей выс пяаау бы, каб ня эьве прычыны. якія і да сябе вымушалі звярнуць увагу I да-тыркнуццапесьням1;гетаразлуказроднайкраійнайіглыбокаялюбошч да яе і, друдгая, хвароба. якая з маладых год тачыла яго (сухоты. I дэьве гэтыя прычыны, кожная дс сябе цягнучы, атрывалн паэту ад любаго яго ачу-ваньня I упою, I ен пеяу аб адным і лругім. Краіня сваіой, яе мінуушчыня слануй, яе долі-—нядолі-Максім БогдаковІч пасвяціу троха сваін таорау. якія вышлі шэдэурамі с пад яго перак, да таго.дкоошмі, да таго сільнымі, Хаароба ж сваім чарадом выцягла са струнау яго леры гэткія ж сільныя рэчы па суму.

Ня кукуй ты, шэрая зязюля.
Сумным гукам у барыі
Мо І скажаш, што я жыці буду,
Але лепш ня гавары:
Бо ня тоя сведчыць мае сэрца.
Грудзі хворыя мае;
Боль у іх мце душу агартая,
Думцы голас падае.
Кажа, што ня доуга пражыву я.
Што загіну без пары...
Прыляці ж тады ты на магілу
Закукуй, як у бары!

Азнаньня ня доугавечнасці свае, прагляд у блізкі канец, I беэмерна катавалі Максіма Багдановіча; сааю творчасць ен вел мі шамаяау ды ста-віу вышэй усяго, бу лічыу яе службаю таму.краю, таму народу, якія былі яго роднымі. Трэба скаэаць, што Максім Богдановіч адзін ао першых за-чапіу сваім пэнолям I места, у яком знашоу асобную прыгожасць, датыр-кнучую яго пачуцьця і вызваушую песьні тоны.

Аглядаючы творчасць Максім Багдановіча, нельга ня спыніцца ля ад. наго верша, каб ня прачытаць яго. Гэта — «Слуцкія ткачыхы» э цыкллю «Старая Беларусь».

Вось ен:

Ад родных ніу, ад роднай хаты
У панскі двор дзеля красы
Яны, бездольныя, уэяты
Ткаць залатыя паясы.
I цягам доугія часіны,
Дзявочыя забыушы сны,