Старонка:Zbor t1v2 1928.pdf/99

СЬМЕРЦЬ АРЫШТАНТА

Праз астрожны двор закрыты
Два людцы маўчком ідуць,
З тоўстых дошак сьпешна зьбіты
Цесны гроб яны нясуць.

І ня звоняць, не сьпяваюць,
Нікагутка ня відно.
Два плячы той гроб трымаюць,
Бы й ня гроб, а бервяно.

Арыштант! Сярод дарогі
Сам сябе ты адзваніў:
Кайданамі твае ногі
Суд „ласкавы“ надзяліў.

Арыштант! Яшчэ ты ўчора
Сам сабе і адмаліў,
У гроб цесны сваё гора
Ты глыбока палажыў.

Арыштант! І ў роднай хаце
Жыць з сям’ёю не далі.
Месца й там сабе ня хваціць,
Як ня стала на зямлі.