Старонка:Zbor t1v2 1928.pdf/114

ДУМКІ

Дрэмлюць думкі дрэмай,
Поўныя трывогі.
Ім на сьвет з магілай немай
Не прабіць дарогі.

Ім няма дзе прыхінуцца,
Хоць і сьвет зьлятаюць,
А часамі, як ачнуцца,
Жаласна ўзыграаюць.

І смуткуюць сэрца дзеткі,
Што мы тут ў няволі,
Што пасохлі жыцьця кветкі
Без пары, бяз долі,

Што мы гора збыць ня ў сілах,
Крыўды не зваюем,
Што быць можа да магілы
Долі не пачуем.

Ня смуткуйце-ж вечарамі,
Думкі, гора дзеці!
Хоць мне цяжка, толькі з вамі
Не адзін я ў сьвеце.