ОБЛАСТИТЬ човен, апакляваўшы абіць яго драніцамі; ашчыціць.
ОБЛАСТЬ шырокая ўлада і моц; аблада; край пад асобнай ўладой: зямля, абвод; штоколечы агульнае у рэчавістым ці духовым быце; дзедзіна. Усё што знаходзіцца па-за дзедзінай розуму, яму недаступна.
ОБЛАТКА лісьцік з прэснага цеста; аплатак.
ОБЛАЧАТЬ каго, апранаць, вопратка.
ОБЛЕДЕНѢТЬ, пакрыцца лёдам; аблядавець.
ОБЛЕКАТЬ, ОБЛЕЧЬ каго, што: пакрываць; абалачываць, абалочыны, абалоча, абалосіна.
ОБЛЕПЕТЫВАТЬ, аблапошываць.
ОБЛЕГЧЕНІЕ ср. польга, польгна, польгаваць.
ОБЛИГАЦІЯ ж, лац. пазычковы білет.
ОБЛИЧАТЬ каго вініць, выкрываць, высьвятляць.
ОБЛИЧИТЕЛЬНЫЙ, паступак, абвіняючы, высьвятляючы.
ОБЛИЧИТЕЛЬ, абвінаватчык, хто абвінавачуе.
ОБЛЕСНИТЬ каго, асьляпіць.
ОБЛИСТВЕНѢТЬ, аблісцьвець.
ОБЛИЦОВЫВАТЬ што, акладаць, аздабляць.
ОБЛОБЫЗАТЬ каго, пацалаваць.
ОБЛУКАВИТЬ каго, абхітрыць, абласуціць.
ОБЛУК, ОБЛУЧЕК м. выгіб, грэбень на павозках і санях; грэбень; сяднічок.
ОБЛЫЙ, круглаваты.
ОБЛѢСЬЕ ср. ўскрай лесу; узлесьсе.
ОБЛѢТО прысл. узлецьце.
ОБМАГНИТЬ зялеза, амагнасаваць.
ОБМАНЫВАТЬ каго, ашуківаць; лудзіць; звадзіць.
ОБМАНЧЫВЫЙ, злудны, улудны; зводны.
ОБМАНКА м. горн., блінда.
