лучыць і ў нас мае цэлую сямью слоў як-то: луч, што злучае адно з другім; лучыць злучаць разрозьненнае; лучыцца, злучацца разрозьненаму і г. д.
ЛУЩИТЬ, лушчыць, луска, лушпіна; лузгаць, лузга; лускаць, выдаваць характэрны трэск як пры лушчэньні.
ЛЫЖИ мн. дошчкі акія прывязуюць да ног да хадзьбы па сьнегу; ірты, іртовы; ірцяр, хто займаецца яздой на іртах.
ЛЫКО ср. лыка, лыкі; лут, луток, луцьцё; лутаць зьдріраць луты з дрэва, скуру с цела. Пашоў раз Алёкса у лес драць луцьцё (Сержп. с. 37)
|
Вазьмі, сваце, добры лут, |
ЛЫСИНА ж. лысіна, лысы, лысець, лысаты, лысач.
ЛЬГОТА ж. палёгка, большая воля, свабода, польга, польгатны; польгаць. Ніякай ні ў чым польгі, польгаці няма. Мой бальшак польгатны, але мяншак пойдзе ў салдаты.
ЛЬНУТЬ да чаго, ліпнуць, прылягаць у шчыць, прыліпаць; гліпнуць, прыгліп. Гліпне смалой да рук. Сухая кашуля да цела ня гліпне. Слова не страла а да сэрца гліпне. Прыгліп да матчыных грудзей.
ЛЬСТЕЦ м. пахлебнік; лізус.
ЛѢВЫЙ, левы, лева, лявіца, ляўко, леўка, ляўша (ляўшу завуць яшчэ: манькут), ляўшак.
ЛѢЗЛЫЙ, поўзлы, апоўзлы, апоўзьлік.
ЛѢНЬ ж. лень, лянівы, ленасьць, лянько, ляніцца.
ЛѢНТЯЙСТВО, ляніўства, гультайства; гультайства.
ЛѢПИТЬ што, ляпіць, лепны, ляпень, ляпок, лепкі, лепкасьць, леплівы, вылепак, зьлепак.
ЛѢПОТА, хараство.
ЛѢСОСѢКА ж. лядо, пасека. Лядом называюць высечаны абшар лесу са зваленымі суччамі і
