ДВОР м, мейсца пад жылым домам з прыналежнымі будоўлямі і агародай; сяліба. Двор у нашай мове азначае тое, што па расійску „усадьба“, „поместье“. Дворышча жылы дом для комунальнай, радавітай сямьі. Даўней у нас жылі пераважна дворышчамі, семьямі па 10—50 душ; для гэткіх сямей будавалі вялікія хаты. Цікава адзначыць архітэктонічную асобнасьць дворышч: жылы канец дворыча выяўляў вялікую сьвятліцу са стаўбом пасередзіне які называлі „князем“, „князьком“, „канём“, „турам“; на „каня“, „князя“ зыходзіліся ад чатырох сьцен маціцы і на яго сьпіраліся. Гэткія дворышчы вядомы толькі з архіўных дакумантаў.
ДВОРЕЦ м. палац, палацовы, палацовец; арх. хорам.
ДВОРНИК, работнік і вартаўнік пры доме; брамнік.
ДВОРНЯГА, сабака, кундаль, кундыс.
ДВОР, агароджаны пляцок каля дому, заценены прыдомнымі будоўлямі; панадворак, дзядзінец, дзяцінец, надворак.
ДВОРЕЦКІЙ, кіраўнік панскага дому; дамавер, дамарадзкі, дамарад, дамараднік.
ДВОРЯНИН м. чалавек які прыналежыць да прывілейнага стану; дваранін, шляхціц.
ДВОЮРОДНЫЙ, збрат-дзеці; зродны-ная. Зродны брат, сын брата бацькі, або брата маці — дзядзькі, а такжа сястры бацькі, ці сястры маці — цёткі.
ДВУПОЛЫЙ, двуплосны, ад „плосьць“ — рас. „пол.“.
ДВУБОРТНЫЙ, дубальтоўны.
ДВУСМЫСЛЕНЫЙ, двузначны.
ДВУХСТИШІЕ, двоверш.
ДВУЦВѢТНЫЙ, двойбарвы, двойколерны.
ДВУЛИЧНЫЙ, двааблічны.
ДВѢНАДЦАТЬ, дванадцаць.
ДВѢСТИ, дзьвесьце, дваста.
ДЕБЕЛЫЙ, пухкі, тоўсты, гладкі.
