(woś hetak, naprykład: wa-dá, da-ró-ha):
Pažar, ściana, tuman, ahoń, zahon, kaleka, pranik, Maryla, barawik, pawučok, miesiac, žurawiel, jaławiec. Boh bolš maje, jak razdaŭ. Skupy dwa razy tracić. Usiaki cyhan swajho kania chwalić.
§2. Huki hałosnyja i zyčnyja. Składy možna razłažyć na asobnyja húki. Słowa „sol“ možam skazać tak, kab kožny huk u im ciahnuŭsia doŭha: s-o-l. Lohka pačuć, što ŭ hetym słowie try huki. U słowie „ryba“ čatyry huki, u słowie „horka“ piać hukaŭ i h. d.
Huki dziélacca na hałosnyja i zyčnyja.
Hałosnyja huki: a, o, u, e, y, i.
Zyčnyja: b, c, ć, č, d, dz, dź, dž, f, g, h, ch, k, l, ł, m, n, ń, p, r, s, ś, š, t, w, z, ź, ž.
Pry wymowie hałosnych hukaŭ čuwać hołas, hrudzi dryžać. Ich možna doŭha ciahnuć, piajać. Pry wymowie zyčnych hukaŭ čuwać zyk, a nia hołas.
U składzie pawinien być adzin hałosny huk — kolki hałosnych hukaŭ u słowie, tolki ŭ im składoŭ: stra-cha, pra-lès-ka. Skład moža być i z adnaho tolki hałosnaha huku: a-by, a-lé.
Zyčnych u składzie moža być kolki i moža nia być niwodnaha: straš-ny, a-lé.
Zyčnyja ŭžywajucca tolki razam z hałosnymi[1].
Hałosnyja ŭ i j nia tworać asobnaha składu: daŭ, praŭda, daj, jad, wajna. Z hétaha jany padobnyja da zyčnych. (Huki ŭ i j časami nazywajuć paŭhałosnymi).
Na pačatku słowa dziela wialikšaje składnaści u, i zamianiajucca na karotkaje ŭ, j, kali jany stajać paśla hałosnaha huku pierad zyčnymi: My ŭžo zrobili. Ja jdu da ciabie.
Zadačka. Pierapisać, zamianiŭšy kryžyk jakimi treba litarami.
Hartai zaharali ×sio pole. Jany ×wajšli × chatu. Było × baćki try syny. Baćka × maci מo wiarnulisia z pola. Była adna karoŭka, dy× tuju waŭki źjéli. A chto tam ×dzié? Chto ×dzie, toj pakłonicca.
- ↑ Dziéla hètaha zyčnyja huki nazywajucca jaščé suhałosnymi. Hèty nazoŭ niadobry tym, što možna było-b padumać, byccam zyčnyja huki wymaŭlajucca z hołasam.
