nač, para-chod, luda-jéd, nač-léh i šmat inš.
Zadačka. Padziali na čaści i napišy karéń kožnaha słowa:
Harodčyk, wada, kraska, lawonicha, miaciélica, niadola, Biełaruś, biełaruski, krasawik, wiesnawy, miésiac, plamiéńnik, zwada, wučyciel, wučycielka, ziemlarob, paniadziéłak, aściarožny, létašni. Niama słužki dla pastuški.
IV.
PRAWAPIS.
§93. Prawapis dajé nam prawiły, jak tréba pisać u tych razoch, kali pišacca nia tak, jak ćuwać.
U biełaruskim prawapisie tréba wiédać pierad usim dwa najpiéršyja prawiły: adno ab pisańni hałosnych, druhoje — zyčnych.
Hałosnyja tak pišucca, jak wymaŭlajucca: stały, wały, ściana, lasy i h. d. (a nie ściena, lesy, stoły, choć karani słoŭ: stoł-, woł-, ścien-, les).
Zyčnyja, naadwarot, pišucca hlédziačy na toje, jaki zyčny ŭ karani, prystaŭcy ci kančatku: miod, kałodka, padtrymać, myješsia i h. d. (a nia tak, jak čuwać — miot, kałotka, pattrymać, myjeśsia) — dziela taho, što karéń miod-, kałod-, prystaŭka pad-, kančatak — š[1].
- ↑ hèta widać źmianiŭsy słowa: miodu, kałoda, padyjści, myješ.
