mienstwie ŭsie, jakija tolki jość u asobnych hutarkach, čysta biełaruskija asobnaści.
Biaz hètaha nie mahło być nijakaje choć bolš mienš zakončanaje hramatyki, nie mahło być i stałaha, jasnaha prawapisu. Bo hramatyka pawinna tolki zamacawać i padraŭniać tyja linii, jakija sama mowa ŭžo naznačyła.
Mnie zdajecca, što hétyja linii i charaktèrnyja asobnaści ŭžo aznačylisia, dziela čaho ja i adwažyŭsia wypuścić u swièt „Biełaruskuju hramatyku“.
U asnowie jajè lažyć najbolš charaktèrnaja i najbolš čystaja hutarka bièłaruskaje mowy, što maje ćwiordaje r i wialikaje akańnie.
Ale akańnie ahraničana niekatorymi razami, da čaho prymušaje nas doŭhaja praktyka našaha piśmienstwa.
Prymajucca i ŭsie druhija charaktèrnyja asobnaści biełaruskaje mowy, jakija prawodzilisia dahètul u našych wydańniach.
Ad pryniataje tradycyi adchilajusia tolki tady, kali hètaha wymahaje jasnaść systémy abo čystaść mowy.
Zusim nowaha ničoha nia ŭwodžu.
Adnolka-ž nia dumaju — što žyćcio nia zrobić z časam značnych źmienaŭ. Budziem tolki mieć nadzièju, što nie zališna wialikich, i što ŭsio najwažniejšaje zroblena dobra.
Patréby škoły prymusili mianie adkinuć usio toje, što mièła bolš čysta nawukowaje značèńnie, jak praktyčnaje. Ja ŭwieś čas nie wypuskaŭ z wačèj pedahohičnuju staranu knižki.
Maju nadzièju, što ŭ budučynie lepšy čas pazwolić mniè wypuścić paŭnièjšuju i bolš nawukowuju hramatyku biełaruskaje mowy.
Kančajučy, dziakuju ŭsim, chto mnie słužyŭ radaju i krytykaj.
A najbolš majmu dobramu wučycielu, akadèmiku A. A. Šachmatawu, katory za ŭwiéś čas maich uniwersytéckich nawuk i paśla paddawaŭ mnié achwoty napisać biełaruskuju hramatyku i niaspynna kirawaŭ majoju pracaju.
Pryjaznamu ziemlaku akadémiku E. Karskamu ščyry i wialiki dziakuj za jaho ŭwahu i značnuju pomač (jon prahlèdziŭ maju pracu i daŭ wialikšuju častku biełaruskaj hramatyčnaj terminolohii).
Nie mahu nia ŭspomnić i dokt. Rudolfa Abichta, profésara sławianskich mowaŭ u Brésłaŭskim Uniwersytecie, bo jaho dumki ab biełaruskaj mowie, piśmy, pisanyja pabiełarusku da maich pryjacielaŭ u Wilni, i knižka „Prosty sposab stacca ŭ karotkim časie hramatnym“ pierakanali mianiè ŭ tym, što ja staju na prawilnaj darozie.
13 žniŭnia 1918 h.
B. Taraškièwič.
