Перайсці да зместу

Старонка:Pierszy pramień (1929).pdf/26

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Гэта старонка не была вычытаная

24. Dadumałasia.

U świrnie pasialiŭsia siardzity kot. Drenna stała żyć myszam. Zabralisia myszy na radu: szto rabić, kab jak ad kata zbawicca. Dumali, dumali, ni da czoha nie dadumalisia. Aż adazwałasia niejkaje myszanio: „Ja wiedaju szto treba zrabić. Treba katu zwanok na szyju naczapić, tady budzie czutno, kudy jon jidzie, i my pachawajemsia.“

„Dobra twaja wydumka, każa staraja mysz, ale chto-ż hety zwanok naczepić na kata? Woś waźmisia ty, dyk my tabie dziakuj skażam.“

25. Żalba kotki.

Siadzieła kotaczka ŭ kuchni.
U jaje woczaczki spuchli.
Czaho-ż, kotaczka, płaczasz,
Ci pici, ci jeści choczasz?
Ni pici, ni jeści nie chaczu,
Pa swajoj kryŭdaczcy płaczu —
Sam kuchar śmiatanku źlizaŭ,
Na mianie, kotaczku, skazaŭ.