Старонка:Pieśni (1913).pdf/7

CIŠKA HARTNY.

Aŭtobiografija^[1].

Ja — jedziny syn biednych muzykoŭ z m. Kapyla, byŭšych mieščan, prawasłaŭny, radziŭsia ŭ 1887 h. Ranniaje dziectwa prawioŭ doma na rukach babki pa matce i dwuch dziadoŭ — pa baćku i matce, katoryje mianie duża lubili. Kali mieŭ 12 h., baćka atdaŭ mianie za pastucha u swajo miastečka, dzie ja prasłużyŭ piać hod. Letam haniaŭ u pole, a zimoj wučyŭsia: s pačatku ŭ «darektara», a pašla u narodnym i dwukłasnym wučyliščach. Končyŭ hetyje škoły, majučy hadoŭ 17, i nie zachacieŭšy hatowicca ŭ seminaryju, ja schadziŭ u Kijeŭ, skul kali wiarnuŭsia, byŭ zachoplan aswabadzicielnym rucham, katory wyrabiŭ u mianie taki pahlad na żyćcio: čelawiek, kali nie pracuje, nia może być praŭdziwym čeławiekam, jak peŭny naślednik budučaho lepšaho żyćcia. Z hetym pahladam ja i pašoŭ wučycca na harbara (što skury na boty wyrablaje); wybraŭ heta remiasło zatym, što ŭ toj čas ramieśniki-harbary ličylisia u našym miastečku «pieredawymi ludźmi». Potym, u 1908 h.

1. Na našu prośbu Ciška H. prysłaŭ nam swaju karotkuju aŭtobiografiju, katoruju achwotna tut pamieščajem, ličučy na toje, što jana służyć čytačom dla lepšaho ŭrazumieńnia jaho tworaŭ.

   Red. «M. B.»