Старонка:Našy pieśniary (1918).pdf/45

Dzie-ž to na rabotu
Jon prystanawicca?!

(„Harbar na wandroǔcy“).

A woś sumnaja „Pieśnia hrabara“:

Ja ŭsio žyćcie swajo, dzień u dzień, hod u hod,
Ziamlu ciažkaj łapataj kapaju, jak krot;
Wiek pad soncem, daždžom hnu pakutnuju śpinu,
Raskidajučy hłybami torfu i hlinu,
Lipki hlej, jak smału, dy cižarniejšy žwir:
Ja prawodžu kanawy udoǔžki i ǔšyr,
Jak-by stužkami ziemlu abwiazwaju ŭkruh
I darohi hraniču, hraniču ja łuh
I spuskaju z bałotaŭ ja lišniuju wodu,
Dy raŭki režu ja la płatoŭ aharodu.
Tak ŭsio žyćcie swaje warušusia ŭ ziamli;
Choć pad soncem žywu, a kali-niekali
Tolki baču ja wokam adkrytym jaho.
Choć nia zmieryć naŭkoła prastoru ŭsiaho
Nieahladnych paloǔ, nieahladnych łuhoǔ, —
A karmlusia krasoju ja ich dziela snoŭ
I u miortwym swaim niezwarušenym snu
Baču ščaścia swajho ǔ zawiadańni wiasnu.

.     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .     .

Ja ǔsio žyćcie swaje dzień u dzień, hod u hod
Ziamlu ciažkaj łapataj kapaju, jak krot,
I jak mnoha jaje ja užo prakapaŭ!
Sto-ž za pracu swaju ja ŭ adpłatu dastaŭ?
Što za plon mnie ziemla za trudy pryniesła,
Za toj pot i za kroǔ, što sabie uziała, —
Za burliwuju rečku haračych tych śloz,
Što ǔsio žyćcie maje paabmyǔ imi los?!…
O, dała jana mnie, oj, za pracu dała:
S kalučkowych raślin mnie wianoček spleła,
Z miedzi zwonkaj, ciažkoj darawała šnurok,