ŭściaž sławistycy i biełarusaznaŭstwu specyjalna. Estreicher u swajej bibliohrafii (t. 1) kaža, što ŭ 1846 h. M. B. mieŭ užo hatowuju da druku knihu „Historja drukarń słowiańskich na Litwie“.
Da swaich parafijan byŭ dastupny i dobry. Štoniadzieli i świata hawaryŭ kazańni zaŭsiody ŭ mowie biełaruskaj.[1]
Sam siabie M. B. nazywaŭ časam Ruthenus, nazowam ahulnym tady dla biełarusaŭ i ŭkraincaŭ, a nawat časam Polonus (palak). Adnak nia hledziačy na heta byŭ jon biełarusam, bo ŭsiej swajej dziejnaściaj i nawukowaj pracaj, usim swaim žyćciom ad moładaści da śmierci byŭ całkom zrosšysia z losam biełaruskaha narodu.[2]
Pamior M. B. ad chalery 21.IX.1848, majučy 64 hady žyćcia.
Bahatuju i cennuju swaju biblijateku sam pradaŭ, budučy ŭ ciažkim matarjalnym pałažeńni, a pracy ŭ rukapisach, niekatoryja hatowyja da druku, i ŭsiakija inšyja papiery častkowa byli paraściahwany znajomymi susiedźmi i pryjacielami, a častkowa byli spakawany ŭ miašok i adasłanyja biskupu J. Siemašku, jaki niščačy unijackija biełaruskija zabytki, nadta mahčyma, što źniščyŭ i hetyja. U wyniku ŭsiaho hetaha, pracy M. B, asabliwa nia drukawanyja i datyčačyja biełarusawiedy, abo pahinuli, abo paraskidany pa roznych biblijatekach krajowych i zahraničnych.
Wiedama tak-ža, što M. B. napisaŭ pracu „O charakterystycznych językowych zwrotaah ludu białoruskiego“, ale los hetaj pracy, budučaj tolki ŭ ru-
