pakazałasia, što jon trymaje ichniuju staranu, nie karystaŭ z swajho pałažeńnia dziela ŭspakajeńnia, i nia choča uhawaryć sialan pajści na rabotu. Woś hetkija adnosiny i byli pryčynaj taho ŭkoru, što z jaho škoły nia moža wyjści ničoha dobraha, bo jon sam nie staraŭsia, a toj, chto wučyŭ dziaciej, Parafijanowič, nia zdaleŭ nawučyć dziaciej pawinnaści ichniaha stanu i ŭmacawać prawiły dobraj maralnaści, bo lubiŭ wypić, i razam z druhimi pisaŭ roznyja žałaby na pana. Aprača taho pry mnie pa zahadu Mahnušeŭskaha chłopčyki deklamawali niahožyja dla sialanskich dziaciej bajki i wieršy, heta byŭ najlepšy dokaz, jaki kirunak škoły. Adnača ciapier napeŭna skazać nie mahu, kab heta škoła była pryčynaj usich hetych sumnych zdareńniaŭ, bo ja ŭ hetym dwary nia žyŭ i ŭsia drabiaza błahoha ŭpływu nawuk mnie niewiadoma“.
Juraha horaj adzywaŭsia ab škole i ab wučycielu Parafijanowiču, nazywajučy jaho buntaŭščykom. Nia možna, moŭ, jamu darawać taho, što jon u swaich rapartach nazywaje wučniaŭ miaščanami, a nie sialanami, i sabranyja takimi, kaža, wučycialami dzieci mahli nawučycca nia stolki malitwy, skolki dumak ab prywilejach i wolnaściach, i ŭmacawańnia ŭ uporstwie dy ślapoj nienawiści da dwornych zahadaŭ, a jakich nawuk nawučajuć u škole, možna pabačyć, kali paŭziracca na wučycialoŭ.
Wynikam usiaho hetaha było zakryćcio škoły; ks. Mahnušeŭskaha ŭziali pad nadzor wajennaj kamandy, a paśla addali pad nadzor palicyi.
Byŭšy pad nadzoram, prybity horam, pamior ks. Mahnušeŭski 24 śniežnia 1828 hodu, majučy kala 70 hadoŭ.
Tymčasam sprawa ab škole išła swajej čaradoj.
23 studnia 1829 hodu z Waršawy Wialiki Kniaź Kastantyn, brat Cara, razabraŭšy ŭsiu sprawu, pry-
