U adnaho z wučniaŭ, Bachryma, znajšli wieršy, katoryja pakazalisia padazronnymi. Palicyja stała šukać druhich wieršaŭ i bolej. Ciapier pačałasia nowaja sprawa ab škole.
Aŭtar „Powieści z czasu mojego“ padaje nie saŭsim akuratnyja wiestki ab wykryćci škoły. Pawodle jaho słoŭ, jeździli ŭ Krošyn dziela hetaha sam Nawasilcaŭ i rektar wilenskaha uniwersytetu Pelikan i z razhaworaŭ z ksiandzom Mahnušeŭskim dawiedalisia, jakaja škodnaja jaho škoła. Dakumenty, katorymi ja karystaŭsia, a im treba wieryć, ničoha ab hetym nia kažuć. Sprawa była inačaj, krychu praściej i jaśniej. Horadzienski hubernatar, atrymaŭšy žałabu Jurahi i Radziwiłła ab buncie sialan, pajechaŭ na miesca sam. Juraha i Radziwiłł skazali, što pryčynaj usiamu škoła.
Pačałosia śledztwa ab škole. Chto wučyć, čaho wučać, skolki wučniaŭ, jak nazywajucca. Radziwiłł tolki tady ŭbačyŭ, što jon daloka zajšoŭ u swajej žałabie, što nielha saŭsim zakrywać škołu, a chapiła-b zrabić niekatoryja pieramieny ŭ škole: treba adsunuć škodnaha čaławieka arhanistaha Arłoŭskaha, dać dla dahladu škoły bolš zdolnaha wikaraha, i kab sam probaršč nie naznačaŭ wučycialoŭ i ich pamocnikaŭ.
Widać, staromu Mahnušeŭskamu śledawaciel nia raz stawiŭ pastku i praz heta dawiedywaŭsia, jak wučyli wučniaŭ. Ks. Mahnušeŭski staŭ chwalić Paŭła Bachryma, što jon bolej wieršaŭ napamiać wiedaje, a nia tolki tyja, što ŭ jaho ŭziali.
Kniaź Radziwiłł u taho-ž śledawaciela hetak świedčyŭ ab škole i ab Mahnušeŭskim: „Ks Mahnušeŭski nikoli nie dawaŭ nawuk, patrebnych dla narodu, a, zaprošany prystawam, nie chacieŭ strymliwać sialan ad buntu, dadzienaje prystawam abjaŭleńnie pračytaŭ publična ŭ kaściele, ale mužykom
