naść našaha kraju ad Polščy, kali kaža, što polskaje paŭstańnie nia brała pad uwahu intaresaŭ Litwy (znača — takža i Biełarusi), što Litwa ćwiaraziejšaja ad Polščy i što dziela hetaha kraj naš nie chacieŭ iści na paŭstańnie, što ŭrad rasiejski nia maje spačućcia ŭ sercach litoŭcaŭ, (znača — i biełarusaŭ) i ahułam Kalinoŭski jaŭna prociŭstaŭlaje Polščy kraj naš, nie jak polskuju prawincyju jakuju, ale jak całkom asobny kraj z asobnymi ad palakoŭ narodamí, jaki adnak z Polščaj historyja sapraŭdy łučyła, asabliwa jašče ŭ toj čas, mnohimi wuzłami.
Dy i ab sabie asabista tak-ža Kalinoŭski kaža, što jon nie chacieŭ iści na paŭstańnie, bo jano, jak bujna šlachockaje, ničoha dobraha kraju prynieści nie mahło, ale kali staŭsia fakt, jon, jak syn swajho narodu, dla dabra jaho paświaciŭ siabie całkom. Słowam, nijakich padstaŭ niama ličyć K. Kalinoŭskaha palakom, a ŭsio pramaŭlaje za tym, što jon biełarus, bo jon sapraŭdy takim byŭ.
