li, słužyć nam dastatačnym dokazam i jaho biełaruskaści i jaho biełaruskich palityčnych samastojnickich ideałaŭ.
Heta ŭsio tak jasna ŭ historyi, što napr. wilenski praf. St. Kaściałkoŭski (recenzija na knižku ab paŭstańni ŭ Litwie 1863 h. A. Janułajtisa. Aten. Wil. Nr. 3—4, str. 587, Wilno, 1923), jaki apirajučysia imienna na henu adozwu Kalinoŭskaha, prypiswaje jamu ideały ahulna-polskija, a ŭsiož-dyki zawie jaho „sui generis separatystam“, swajho rodu samastojnikam. A hena samastojnickaje imknieńnie Kalinoŭskaha, imknieńnie ŭ peŭnaj miery addzialicca ad Polščy miž inšym peŭniež apirałasia i na jaho biełaruskaści.
Niekatoryja z polskich daśledčykaŭ asoby Kalinoŭskaha (Wacław Studnicki — Rok 1863. Wilno 1923, 74—76), zaličajučy jaho da palakoŭ u sensie nacyjanalnym i palityčnym, paklikajucca na jaho ŭłasnaručna napisanaje pakazańnie śledčaj kamisii i dałučanaje da jahonaj śledčaj sprawy (Paławy Audyt. Nr. 280 u Dziarž. Arch. ŭ Wilni). Daśledčyki henyja tak ćwierdziačy apirajucca na tym miejscy henaha dakumantu, dzie Kalinoŭski praścierahaje Rasieju prad dałučańniem da jaje biez zaściarohaŭ našaha kraju, bo kaža, što kraj naš z Polščaj lučać silnyja i mnohija wuzły i, kab uznoŭ nia wyklikać niaščaściaŭ, jakim byli paŭstańni, wuzły henyja treba raźwiazwać pracujučy nad hetym doŭha, umieła i systematyčna. Znača, pryncypowa Kalinoŭski zhadžaŭsia na razbłytańnie wuzłoŭ, što łučyli nas z Polščaj, čaho nikoli nie skazaŭ-by čaławiek, jaki pačuwaŭsia-b palakom. Ahułam Kalinoŭski ŭ henym swaim pakazańni nihdzie swajej polskaści nia wysoŭwaje, a naadwarot — wysoŭwaje asob-
