Kastuś Kalinoŭski, jak heta widać z jaho drukaŭ, byŭ biazumoŭna, zhodna z ducham swajho času, świedamym biełarusam i wioŭ baraćbu za samastojnaść biełaruskaha narodu, ale ŭ ramkach polskaj federacyi, jakuju jon razumieŭ, jak wolny sajuz wolnych narodaŭ. Adnak siarod mnohich polskich daśledčykaŭ minuŭščyny našaha kraju i siarod polskaha hramadzianstwa ŭciorłasia prakanańnie, što K. Kalinoŭski biełarusam nia byŭ, nia mieŭ nijakich palityčnych planaŭ adnosna narodu biełaruskaha, roznych ad planaŭ ahulna-polskich, i nia bačyŭ nijakaj rožnicy miž palakami z Polščy i biełarusami ŭ histaryčnaj Litwie.
Da polskaj nacyjanalnaści niekatoryja z palakoŭ zaličajuć K. Kalinoŭskaha dziela taho, što jon byŭ šlachcicam. Woś-ža na naš pahlad sprawa šlachotstwa anitrocha jamu nie pieraškadžała być biełarusam, bo-ž wiedama, što šlachoctwa atrymliwali ŭ daŭniejšaj Polščy za roznyja zasłuhi niatolki paasobnyja biełarusy, ale takža nawat cełyja biełaruskija wioski. Wiedaŭ ab hetym takža i K. Kalinoŭski, ab čym i ŭspaminaŭ u wadnym z numaroŭ swajej „Mužyckaj Praŭdy“.
Staronniki polskaści K. Kalinoŭskaha ćwierdziać takža, što prodki jaho pachodzili z šlachty z etnahrafičnaj Polščy. Woś-ža sprawa hetaha pachodžańnia takža niapeŭnaja. Ja pierahledziŭ šlachockija radawody Kalinoŭskich u „Herbarzach polskich“ Adama Bonieckaha
