nie aznačaje cany jaje, a što bačym u kancy kožnaha numaru „Muž. Praŭdy“. Słowam, charaktaru časopisi „Muž. Praŭdzie“ admowić nijak nia možna, bo jana sapraŭdy maje ŭ sabie toje ŭsio, što stanowić sutnaść paniaccia časopisi.
Prošły hod Litoŭcy światkawali stolećcie swajej presy, jakuju pačaŭ miesiačnik „Nusidavimai“… Woś-ža miesiačnik hety, aprača litoŭskaj mowy, ničoha litoŭskaha nia mieŭ, bo apiswaŭ wyklučna ab protestanskich relihijnych misijach siarod pahanskich narodaŭ, adnak-ža litoŭcy ad jaho wywodziać radawod swajej presy.
Praŭda, heny litoŭski miesiačnik, źwiazany z litoŭskim narodam tolki mowaj, formaj i peryodyčnym swaim wychodžańniem bolš padobny da hazety, jak naša „Mužyckaja Praŭda“, za toje heta apošniaja z biełaruskim narodam źwiazana nia tolki mowaj, ale takžasama i hramadzka-narodnym źmiestam.
Znača, „Mužyckaja Praŭda“ — heta naša pieršaja časopiś, heta wialikaj wažnaści naš palityčna-kulturny dakument, jakoha 70-tyja ŭhodki biełaruskaje hramadzianstwa siańnia ŭračysta światkuje. Woś-ža, kali chto z Biełarusaŭ niaŭwažna i biez naležnaj pašany adnosiŭsia-b da „Mužyckaje Praŭdy“ z pryčyny jaje mizernaha wyhladu, byŭ-by tym biblijnym Chamam, jaki śmiajaŭsia z swajho baćki. „Mužyckaja Praŭda“ — heta zarodak, pačatak, maci biełaruskaj sučasnaj presy. Heta jana pracierabiła i pakazała darohu śpiarša: „Гоману“ (1884), u jakim prawodziacca idei budawańnia Biełarusi ŭ federacyi z Rasiejaj, „Свабодзе“ (1903), a paśla „Našaj Doli“ (1906), „Našaj Niwie“, „Biełaru-
