siaŭ, u addziele, jaki nazywaje: prasa współczesna, choć maje addzieły: dokumenty, druki ulotne, a znača — ŭwažaje jaje za časopiś.
Toje-ž robić B. Limanoŭski („Historja Powstania Narodu Polskiego“ 1863-4 r., bač. 171), jaki kaža, što Kalinoŭski wydawaŭ „białoruskie pisemko ludowe“ „Mužyckuju Praŭdu“.
Tak-ža za časopiś ŭwažaje „Muž. Praŭdu“ i taki pieršaradny znaŭca biełaruskaj literatury, jak M. Harecki, jaki, padajučy śpis biełaruskich hazet i žurnałaŭ, „Muž. Praŭdu“ stawić na čale ich. (Гісторыя Бел. Літэратуры, Вільня, 1920, бач. 206), a ŭznoŭ u druhim wydańni swajej literatury (Maskwa—Leninbrad, 1924, bač. 214) „Muž. Praŭdu“ nazywaje biełaruskaj časopisiaj.
Tak, „Muž. Praŭda“ heta pieršaja biełaruskaja časopiś, hazetka, „pisemko“, jak dobra palaki kažuć, abo piśmo, jak napr. u № 2 „Muž. Praŭdy“ wyraziŭsia ab joj sam Kalinoŭski, bo-ž nazowa časopiś sapraŭdy pachodzić ad słowa piśmo, što maje charaktar publična-hramadzki i wychodzić čas ad času. „Muž. Praŭda“ imienna i jość hetkim piśmom, časopisiaj. Nazowie hetaj peŭnie-ž nie pieraškadžaje toj fakt, što kožny numar „Muž. Praŭdy“ źmiaščaje ŭ sabie zwyčajna tolki adnu staciejku, bo lik staciej i prysutnaść rožnych biahučych wiestak u jakoj časopisi, ścisła haworačy, da istoty samaj časopisi nie naleža. Adozwami ŭrešcie nazywać „Muž. Praŭdu“, imienna dziela adsutnaści ŭ joj charaktaru časopisi ŭ syčasnym razumieńni, jak heta niekatoryja dumajuć, tak-ža nia možna, bo adozwaŭ nichto nie numeruje, nichto nie nazywaje ich adnoj nazowaj i nichto zwyčajna na prypadkowych adozwach
