…„Nie tak dumali mužyki u Polščy… Stańmo družna razom za našuju wolnaść… A budzie ŭ nas wolnaść, jakoj nia było našym dziedam i baćkam (Nr. 7 „Muž. Pr.“).
Sapraŭdy, hetyja častkowyja wybarki z „Mužyckaj Praŭdy“ wymoŭna nam świedčać, što Kalinoŭski ŭwažaŭ biełaruski narod za narod samastojny, asobny ad Palakoŭ, bo wyrazna jaho ad Palakoŭ adrožniwaje.
Ahułam-ža kažučy — źmiest numaroŭ „Mužyckaj Praŭdy“, aprača 1 i 4, jakich bačyć mnie nie ŭdałosia, padobny bolš-mienš da źmiestu numaru druhoha, tolki pierakazany inšymi sławami dy bolš harača ŭ ich zaklikaje Kalinoŭski biełaruskich sialan nie dawać rasiejcam rekruta.
Za toje numar šosty „Mužyckaj Praŭdy“ stanowić swajho rodu asabliwaść — jon uwieś całkom paświačany sprawam relihijnym, ci ściślej kažučy: sprawie pawarotu prawasłaŭnych biełarusaŭ u uniju. — Hetkaha rodu zaklik Kalinoŭskaha da biełarusaŭ całkom zrazumieły. Likwidacyja unii (jak i jaje zawodžańnie, ab čym narod zabyŭsia), była złučana z mnohimi hwałtami, ab čym u narodzie była jašče tady žywaja tradycyja. Woś-ža Kalinoŭski žadaŭ zakranuć hetu balučuju ranu, kab i na adcinku relihijnaha žyćcia ŭzbudzić u našym narodzie nienawiść da carskaha na Biełarusi panawańnia. Urešcie wystupleńnie našaha paŭstanca za relihijnuju uniju možna tak-ža tłumačyć, jak prynamsi padświedamaje imknieńnie biełaruskaj jaho dušy da šukańnia syntezy, da šukańnia mocnaha i najbolš adpawiednaha hruntu dziela zakapańnia relihijnaha rowu, jaki raździor biełaruski narod na dźwie warožyja časki. Hetkim hruntam, hetkim sposabam, u wačach jaho susim ščyra mahła rysa-
