juć nam zrabici, a mužyk biedny ad ich dabrości jak prapadaŭ tak i prapadaje.
Kab rastałkawać ludziam u czom prauda, ja piszu piśmo, a pisau budu jak Boh i sumlenie kaže, wy adno mienie takoho samoho mužyka jak i wy, pasłuchajcie dobre. Byu to kaliści narod nasz wolny i bahaty. Nie pomniać hetaho naszyje baćki i dziedy, no ja wyczytau u starych ksiąžkach, szto tak kaliści bywało. Panszczyny tahdy nijakoj nie było. I niema czeho tamu dziwowaci sia, bo było lesu szmat, pola kolki choczesz, a ludziej to mało, tak nasztož słužyć panszczynu za ziemlu, kali kožny moh lesu wycierabić, chatu sabie pastawić i mieci swaje pole.
No u susiedztwie z nami žyu Niemiec i Maskal. Adnamu i druhomu bahactwo naszaje kałoło u oczy — kab ich tak kolka schapiła, da i chacieli nas zahnać z naszej baćkouszczyny. Treba było baranici sia, to Karol kaže chadziem baranici, a tut nie usie iduć, da i mało naszych paszło.
Wyhnali to Maskala i Niemca no kab ženki da i dzieci hetych szto chadzili na wainu mieli za czym pražyci, tak Karol nasz i napisau takoje prawo: Hetyje szto nie choczuć iści baranici swajej ziemli, niechaj abrablajuć pole hetym szto bjuć sia za wolnaść i szczaście usich. I hetak było douho: adnie baranili kraju, a druhije to harali to siejali, to kasili, to žali. Z hetul to i uziałasia heta panszczyna. Sudzieciež ciepier sami czy možno było zrabici sprawiedliwiej jak zrabiu kaliści nasz Karol Polski da i Litoŭski? No kali Maskal z Niemcom chitrościeju nas padbiŭ i paszou rąd maskouski, tak i usio zrabiło sia pa czartousku.
Stau zaraz Maskal swoj rąd uwodzić u
