Старонка:Harun Ales.Matcyn dar.djvu/41

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка не была вычытаная


А калі-ж ні хопіць сілы
Устаць на гэты вокліч мілы, -
Сэрцо хоць мацней забьецца,
Твар пахмуры усьміхнецца..

Можа ж быць раней загінем,
Дык усе-ж мы сьлед пакінем,
Бо, браток, хоць промень сьвету
Прынясьлі мы у пушчу гэту!