ny niešta lepšaje, jak zapuščanskija „škacie“. Polšč tut palityku moža wiaści ŭdačna na swaju karyść, bo: katalik usio roŭna, što i palak…
∗
∗ ∗ |
Z trywohaj biarusia da kiraŭnictwa cełaj hramady dewotkaŭ. Zdaroŭje mała, a raboty šmat. U takoj sfery śmiešna było-b padymać dumku ab Biełarusi. Kali znajdu jakuju intelihientnuju dušu, pastarajusia paznajomić jaje z sprawaj, katoraja lažyć na sercy mnie. Wieru, što: „Žywie Biełaruś!“. Rabota maja tymčasam čysta kaścielnaja i kulturnaja. Mo‘ waźmusia za chor, bo strašenna zapuščany. A tymčasam: „Boh pamož!“
25.XII.16. Boža, Boža! Tak, zdajecca, zapłakaŭ-by cicha i balesna, kab až strapianulisia ŭsie struny dušy: moža-b heta razahnała tuju žurbu, što zjadaje iznoŭ mianie. Nieadłučna ty ad mianie, lichaja maja sumnaść, bo i ja sam sabie niejkuju trahiedyju stroju: składajecca jana mo‘ sama, a mo‘ i ja tworca jaje, a kančatak jaje budzie zahubaj majej, choć niasucelnaj… Ja nie zdawolen z samoha siabie. Ja každy šah swoj pačynaju stawić biaz tej peŭnaści, katoruju daje siła z Boha: z pakory i malitwy. Što-raz mnie sumniej, a niamaš dušy zrodnaj: ja słaby i nia maju kamu spawiadać „prostuju“ dušu maju…
2.II.1917. Sumuju jak zaŭsiody. Pryłučyłasia słabaść z silnaje zastudy. Nie mahu ni hawaryć nahołas, ni piajać. A raboty šmat. Praca nad samym saboj maje mnoha raźbićcia — što wywodzie mianie ŭžo niaraz z roŭnaści duchoŭnaj. Bajusia, kab nie rastroicca. Jak tut udziaržać i razbudzić žyćcio hłybiejšaje ŭ druhich, kali sam pawolna na miel asiadaju…
