∗ ∗
∗ |
Woś stanu ja pad klonam, dzie mo‘ spačnie maja kaliś hałoŭka, azirnusia kruhom, zapłaču poŭnaj ślazoj! Kolki ŭžo haliny hety zličyli žałosnych wyprawadzinaŭ na hetaj sumnaj palisadzie. Kolki tut praz wieki razlahałasia jenku i płaču! A baćka — klon stajaŭ tak zaŭsiahdy spakojna, razwažna. Tolki dryžańnie halla i šept liścia dawodzili, bytcam klon čuje i cicha hawora malitwu za spakoj dušy ludzkoj, što „naradziłasia da nowaha žyćcia“… Kolki tut pakaleŭniaŭ! A štož astałosia pa ich?.. Niawarta było-b žyć, kab pa śmierci ŭsio končyłasia. Ale na ščaście — świedka sam Boh, świedka hołas ludzkaści — čaławiek žywie i pa śmierci ŭ lepšaj častcy swajej. Lohšy pad kryžam, tolki pačatak darohi prabyŭ: „Choć i pamior, žyŭ budzie.“
Čahož tut płakać? Niachaj hałosiać biazwiercy! Ale jany zimny… Nieśmiarotnaść swaju zakładajać u zatracie swajej jaźni i ŭ niabyćci.
∗
∗ ∗ |
Jak śmierć pryhoža łučyć usich. Jakaja strojnaja unija! Adno tut hramadzianstwa, adna wiera, adna miłaść! Adzin Boh — adna ludzkaść. A hetaj ludzkaści adna miłaść Božaja, abo… adna nienawiść. Tak jak i na hetym świecie. Adzin Kaścioł Božy Miłaści — i adzin zbor šatanski nienawiści. Nasuprociŭ… słowa Božaje: „Fiat lux“ — stańsia światło — i słowa Jahonaje: „Ecce nova facio omnia“ — čyniu wo ŭsio na nowa — stanowiać dwa baki adnej karty bytawańnia istot razumnych.
Historyja świetu heta historyja pakory i pychi aniołaŭ i ludziej. Pakora nazywaje Boha panam swaim, pycha siabie stawić na miejscy Boha. Pakora chwalić Byt, pycha ništość.
