A narod usio siardzity,
Tak jak-by jašče nia syty
Ludzkich ślozaŭ, muki, jenku;
Nie haworać pamaleńku,
A ŭsio zykam, a ŭsio z łajkaj,
A ŭsio z bojem, usio z nahajkaj.
U dziadziniec nas jak pchnuli,
Dźwiarmi tymi jak hruknuli,
Dyk i świet mnie tym zakryŭsia,
Jak-by u trunu zabiŭsia...
Zaraz staršy ŭziaŭ za plečy,
Chlasnuŭ trojčy, tak, — biazrečy!
Klučy kinuŭ. — „U chałodnu!“
I abłajaŭ matku rodnu.
Nas pichnuli, jak u jamu,
U ciomnu chatu čwarahrannu,
Dali chleba, wady mieru,
I zapiorli, jak za wieru
U ciamnicach kaliś heta
Zamykalisia ad świetu.
Ciomna, zimna!... Prytulicca
Niama kudy! A kahaniec,
Jak-by hubka, tolki tlicca...
Zaśpiawali my ražaniec:
Piajom, płačam, až hałosim!
Božaj łaski, praŭdy prosim,
U takim jenku, sa ślazami
I pasnuli my ŭ toj jamie!
Abudziŭsia ja z zdziwieńnia:
Hladziać u ščełačku pramieńnia!
Ja padumaŭ: łaska-ž Boža
I siudy praleźci moža!
Ahladajusia wakoła,
Jak-by šukaŭ i tut Boha.
Mnie zrabiłasia wiasioła,
Nie bajusia ja nikoha.
Znoŭ ražaniec; „Boh uciečka“...
Blaju sabie, jak awiečka;
Kali — braźć klučom u dźwiery
I kryčyć chtoś: — „Hej, wy, źwiery,
Wy buntoŭniki, paskudy,
Wybirajciesia adsiudy,