Перайсці да зместу

Старонка:Dudka Biełaruskaja i Smyk Biełaruski (1930).pdf/99

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Гэта старонка была вычытаная

* * *


A narod usio siardzity,

Tak jak-by jašče nia syty

Ludzkich ślozaŭ, muki, jenku;

Nie haworać pamaleńku,

A ŭsio zykam, a ŭsio z łajkaj,

A ŭsio z bojem, usio z nahajkaj.

U dziadziniec nas jak pchnuli,

Dźwiarmi tymi jak hruknuli,

Dyk i świet mnie tym zakryŭsia,

Jak-by u trunu zabiŭsia...

Zaraz staršy ŭziaŭ za plečy,

Chlasnuŭ trojčy, tak, — biazrečy!

Klučy kinuŭ. — „U chałodnu!“

I abłajaŭ matku rodnu.

Nas pichnuli, jak u jamu,

U ciomnu chatu čwarahrannu,

Dali chleba, wady mieru,

I zapiorli, jak za wieru

U ciamnicach kaliś heta

Zamykalisia ad świetu.

Ciomna, zimna!... Prytulicca

Niama kudy! A kahaniec,

Jak-by hubka, tolki tlicca...

Zaśpiawali my ražaniec:

Piajom, płačam, až hałosim!

Božaj łaski, praŭdy prosim,

U takim jenku, sa ślazami

I pasnuli my ŭ toj jamie!

Abudziŭsia ja z zdziwieńnia:

Hladziać u ščełačku pramieńnia!

Ja padumaŭ: łaska-ž Boža

I siudy praleźci moža!

Ahladajusia wakoła,

Jak-by šukaŭ i tut Boha.

Mnie zrabiłasia wiasioła,

Nie bajusia ja nikoha.

Znoŭ ražaniec; „Boh uciečka“...

Blaju sabie, jak awiečka;

Kali — braźć klučom u dźwiery

I kryčyć chtoś: — „Hej, wy, źwiery,

Wy buntoŭniki, paskudy,

Wybirajciesia adsiudy,