Старонка:Dudka Biełaruskaja i Smyk Biełaruski (1930).pdf/45

Гэта старонка была вычытаная

* * *

„Musić duša čuje jakojeści hora“...

Tak ciažka, zdajecca, kab hrechu nie bajaŭsia

Ci ŭ piatlu palezby, ci ŭ wadu schawaŭsia-b!“

Da supakoju-ž jon dachodzie, razwažajučy dalej u tym-ža wieršy hetak:

* * *

„Choćby bardžej stała, što stacca musie,

Kab tak nie ciahnuła za serca, jak, lina;

Biadawać nia pierša, ja i nie bajusia:

Niachaj usio zhinie, dyk duša-ž nia hlina!...

Dyk što-ž mnie da toha, čaho mnie žurycca?

U mianie nia budzie — znajduć ludzi chleba,

Na biadu mnie plunuć, Bohu pamalicca,

Da słušnaha času dažywu, jak treba!“

Asabliwa wysoka stawie piaśniar relihiju i etyku i sapraŭdy pamastacku, z dziŭnym realizmam wykazwaje ab ich swaje dumki ŭ wieršy „Chreśbiny Maciuka“. Tut aŭtar z wostraj ironijaj, z śmiecham praz ślozy wykazwaje swaju ahidu da ŭžywańnia relihii dziela metaŭ pryziemnych, palityčnych i što hetkaja „relihijnaja palityka“ jak niemaralnaja, u wyniku swaim na mocy zakonu reakcyi, wiadzie da skutku adwarotnaha, da skutku jaŭna supiarečnaha, jak z samoj relihijaj, tak i z zwyčajnaj pryrodnaj sprawiadliwaściaj.

Woś carskaja čynawiectwa, siarod jakoha ŭ našym krai asabliwa adznačaŭsia kniaź Chawanski, pry pomačy harełki i nahajki zmušaje unijataŭ biełarusaŭ prymać Prawasłaŭje. Prociŭ hwałtaŭ hetych spraciŭlajucca jany ŭsiej siłaj dušy swajej, wiery swajej nie zdradžajuć, ale zatoje prytuplajuć, a časta i traciać całkom pačućcio swajo nacyjanalnaje.

* * *

„Nu što-ž nadumaŭsia, hatoŭ?

pytaje Chawanski Biełarusa Macieja, zmušajučy jaho adračysia swajej wiery.

* * *

„Nadumaŭś, kažu, kab sto katoŭ

Drali mnie skuru, piakli na ahniu,

Ja wiery swajej tyki nie źmianiu!“...

Na heta pačuŭsia zahad: padać rozah i pačałosia katawańnie Macieja, jaki tak razwažaje:

* * *

„I bjuć — nie balić, choć za serca biare:

Za što-ž jon mnie heta dy skuru dziare?

Jak kryknu ja heta: hej, biciež macniej,

Macniejšy ad wiery wašaj Maciej!“