|
Tabie-ž łydki zadryžali,
Jak pačuŭ žydoŭski smyk;
Dziakuj, što skakać nia zwali,
Dziakuj Bohu, što mužyk.
To-ž panom usio ihryšča,
Bo niama čaho rabić:
Žyd usio u dudku świšča,
A pan nožkami drabić!
A što wopratki dziŭnyja —
To-ž panom i treba tak;
Žyd sabie poły pryšyje,
Dyk dla pana wyjdzie chrak.
Žyd u ciopłaj šapcy chodzie,
Panu-ž daŭ swoj kapialuch;
Wot i wyšła, što pa modzie:
Pan u žyda maje słuch.
A škły tyja — dla tumanu,
Praz ich hladziš, jak u dym,
Žyd sumyśnie daŭ ich panu:
Kab zrabić jaho ślapym.
A što cienkija panienki,
A wysoki u ich zad,
Oto-ž rozum u ich cienki,
Dyk i wyjšaŭ taki skład.
Sam ty widzieŭ — žyd mirhaje
Bjeć ŭ cymbały, ciahnie smyk,
A pan pot swoj praliwaje,
Jak na panščynie mužyk!
A što pany jaduć łasa
I što smahła mohuć pić:
Heta solać swajo miasa,
Bo ŭžo stali čysta hnić!
To brat panskija zaduški:
Ŭsio prajeli, prapili,
Ciapier žydom iduć ŭ słužki:
I nas ciahnuć, kab išli.
Oto-ž, durniu, nia dziwujsia,
„Anioł Panski“ hawary,
Kažy: „Boža, ty źlitujsia,
A žydoŭ čort pabiary!
|
