|
Malisia-ž, babulka, da Boha,
Kab ja panam nikoli nia byŭ:
Nie žadaŭby čužoha,
Swajo dzieła jak treba rabiŭ.
Kab prad mienšym ja nosu nia draŭ,
A prad bolšym nia korčyŭ śpiny,
Kab hrech swoj prad saboj ja paznaŭ,
U druhich kab nia widzieŭ winy;
Čužych žon, kab nia wioŭ da hrachu,
A swaju, kab jak treba lubiŭ,
Kab mnie dzieci byli u słuchu,
Kab ja baćkam dla ich wiek dažyŭ.
Kab ludziej pryznawaŭ za bratoŭ,
A bahactwa swajo mieŭ za ich,
Kab za kraj byŭ umierci hatoŭ,
Kab nie prahnuŭ ajčyny čužych.
Kab ja Boha swajho nie akpiŭ,
Kab nia zdradziŭ za hrošy swoj lud,
Kab swajho ja dabra nie prapiŭ,
I nizašta nia mieŭ čužy trud.
Kab padwojčy mnie hrošy nia brać,
Za pradany kusočak ralli,
Kab swaju mnie ziamielku arać
I umierci na jej choć kali.
Dyk prasi-ž ty u Boha, mali,
Kab ja panam nikoli nia byŭ!
| 
