|
Och, dajcie-ž mnie smyk, —
Kab usiudy hraŭ!
Choćby sam ja źnik,
Aby hołas daŭ;
Kab toj hołas čuć
Pa usiej ziamli,
Hdzie ludzi žywuć,
Hdzie daŭniej žyli!
Wyjšaŭby ja ŭ haj, —
Čyk-čyryk duba,
Až jon hraŭby, znaj,
Jak taja truba,
Što pazwie na sud
Uwieś Božy lud...
U astatni čas
Pazawie i nas.
Chwojku-b paciahnuŭ,
Kab až bor pryloh,
Uwieś les sahnuŭ
U barani roh;
I zawyŭ-by jon,
Kab usio pačuŭ,
I naš źal i stohn
U bary-b łunuŭ!
Kab biarozku raz
Paciahnuŭ smykom
I na wiečny-b čas
Raŭła-b mužykom!
Kab až ziołački
Zaihrali-by,
Jak ščyhołački,
Zaśpiawali-by!
Jak smyčkom-by tym
Kamień začapić,
|
