Старонка:Caradziejnyja kazki.djvu/61

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка не была вычытаная


— Ну, як вы прыйдзеце к яму, ён упярод за ўсяго пашлець вас у лазню памыцца. А ў тую лазню ніхто не можаць увайці: яшчэ як падходзіш, дык за тры вярсты валасы сквяруцца.

— А хто ж яе можаць атушыць?

— Я!

— Ну, хадзі з намі!

Пайшлі ўтраіх. Ішлі, ішлі, відзяць яшчэ чалавека. Паздароўкаліся, разгаварыліся. Звалі яго Іванам.

— Пасля лазні, — кажаць Іван, — дадуць вам піць і есць, каб усё паелі, што ён ад дванаццаці гадоў сабіраець — поўныя свірны з хлебам, поўныя скляпы з піццём!

— А хто ж гэта можаць здзелаць? — спрашыець Грышка.

— Я!

— Ну, хадзі з намі!

Пайшлі ўчацвярых. Ішлі, ішлі, відзяць яшчэ чалавека — Міркуху. Паздароўкаліся, разгаварыліся. Міркуха і гаворыць:

— Пасля абеда выведуць іх вам усіх узнаваць, каторая старшая. Вы й не спазнаеце, бо яны ўсе аднаго ліца!

— А хто ж яе можаць спазнаць? — спрашыець Іван.

— Я!

— Ну, хадзі з намі!

І пайшлі ўпецярых. Ішлі, ішлі, сталі падходзіць к цару Пабягаю — дзеду Сіваваю. Аж яшчэ за тры вярсты прыбеглі сабакі і сталі за кління ірваць. Сучкін сын і гаворыць:

— Ну, хто абіраўся ўцішыць іх?

Сямён кажаць:

— Я!

Ды ўзяў сабак палавіў, ды хвасты пазвязаў, ды ўсіх сабе на плячо ўсклаў і панёс к цару Пабягаю — дзеду Сіваваю. Прыйшлі к цару. Ён і гаворыць:

— Ну, верна, табе ўзяць маю дачку! Ідзіце-тка ж памыйцесь у лазні, а то вы падарожныя людзі, можа нечысць якая забралася!

Яны і пайшлі. Як толькі сталі падходзіць к лазні — яшчэ не дахадзя вярсты тры стала жарка. Сучкін сын і гаворыць:

— Ну, хто абіраўся атушыць лазню?

Грышка кажаць:

— Я!

Ды як дунець, у лазні ўвесь жар прапаў, стала ажно інея!

Вярнуліся яны к цару Пабягаю — дзеду Сіваваю і гавораць:

— Зачым ты нас абмануў? Прыйшлі мы ў лазню, а там не толькі дух — а ажно печка ўся заінела!